ก่อนอื่นต้องกล่าวว่า “สวัสดีปีใหม่”
คุณผู้อ่านทุกท่านนะคะ เพราะตอนนี้ก้าวเข้าสู่วันที่ 1 มกราคม 2558 แล้ว
ทีแรกแป๊ะยิ้มตั้งใจว่าจะเขียนทบทวนสิ่งต่าง
ๆ ในปีที่ผ่านมา และเป้าหมายของตัวเองในปี 2558 ไว้ก่อนที่จะถึงวันขึ้นปีใหม่ แต่ผลัดมาเรื่อย ๆ
จน ณ ขณะนี้ก็เข้าสู่เช้าวันปีใหม่แล้ว
สมควรแก่เวลาที่จะต้องเขียนให้เสร็จเสียที ไม่อยากให้ค้างคา
ปี 2557 ที่ผ่านมา
แป๊ะยิ้มเรียกว่าเป็นปีแห่งการทดสอบพลังใจของตัวเองค่ะ โดยเฉพาะเรื่องการเรียน
ซึ่งเมื่อสัก 2-3 เดือนที่แล้ว
แป๊ะยิ้มเหมือนกำลังถูกทดสอบกำลังใจ มีเหตุให้ต้องเสียน้ำตากับความไม่เอาไหนของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง
ถึงกับโทษตัวเองว่าไม่น่าเรียนต่อปริญญาโท
ไม่ควรทำให้พ่อกับแม่ลำบากแบบนี้เลย ... แป๊ะยิ้มผ่านจุดนั้นมาได้
ก็ด้วยเพราะกำลังใจจากคนรอบข้างทั้งครอบครัวและมิตรสหาย แป๊ะยิ้มรู้สึกโชคดีที่คนรอบข้างต่างเข้าใจแป๊ะยิ้มและเคารพการตัดสินใจของแป๊ะยิ้มเสมอมา
... ต้องขอบคุณ “คนรอบข้าง” แป๊ะยิ้มมา ณ ที่นี้ค่ะ
อีกเรื่องที่ต้องกล่าวถึงคือเรื่องการงานค่ะ
... ปี 2557 จะเรียกว่า “ไม่มีงานทำ”
ก็ไม่เชิง เพราะปัจจุบันแป๊ะยิ้มรับ job เป็น “ผู้ช่วยงานวิจัยอาจารย์”
ที่คณะนั่นแหละค่ะ
เงินเดือนไม่ได้มากมายอะไร ก็พออยู่ตัว พอจ่ายค่าเช่าห้องพักได้ ส่วนการสอบเข้าทำงาน
ก็มีขึ้นบัญชีไว้บ้างเป็นบางแห่ง แต่ก็ยังไม่ถูกเรียกตัวสักที
แต่ที่รู้สึกว่าปีที่ผ่านมาล้มเหลวสุด ๆ ก็เห็นจะเป็นเรื่องการสอบใบอนุญาตทนายความค่ะ
สอบ 2 ครั้ง แต่ก็ยังไม่ผ่านเสียที ...
ตอนนี้คิดว่าคงเป็นเพราะเรามุ่งกับการเรียนปริญญาโท
ทำให้เรื่องการงานไม่ค่อยประสบผลสำเร็จสินะ แต่ช่างเถอะ คงจะสอบผ่านสักวัน
สำหรับเรื่องครอบครัว ... ปี 2557 ต้องบอกว่าครอบครัวแป๊ะยิ้มต่างคนต่างแยกกันอยู่จริง
ๆ ค่ะ พ่ออยู่บ้านตามปกติ ส่วนแม่มีเหตุต้องไปอยู่ช่วยกิจการที่บ้านคุณยาย
แป๊ะยิ้มต้องมาเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯ ส่วนน้องสาวก็มาเรียนที่กรุงเทพฯ เช่นกัน
แต่ต้องแยกกันอยู่กับแป๊ะยิ้มด้วยความจำเป็นบางอย่าง ... สิ่งเดียวที่สามารถเชื่อมต่อความรู้สึกของพวกเรา
4 คนได้ก็คือโทรศัพท์มือถือค่ะ ,, คือถ้าหากว่า “มาร์ติน
คูเปอร์” ไม่คิดค้น “โทรศัพท์มือถือ” ขึ้นมา
ครอบครัวของแป๊ะยิ้มคงติดต่อกันลำบากแน่ ๆ เลยค่ะ ^_^
เรื่องความรัก ...
ก็ยังคงใช้ชีวิตโสดต่อไป บ้างก็ฉายเดี่ยว บ้างก็ไปกับเพื่อน
ไม่ปฏิเสธว่าในบางครั้งก็รู้สึกเหงา แต่เนื่องจากแป๊ะยิ้มคิดอยู่เสมอว่า
ในขณะที่แป๊ะยิ้มกำลังเรียนอยู่ แป๊ะยิ้มไม่อยากให้เรื่องอื่นมากระทบกับการเรียน
ซึ่งเรื่องอื่นที่ว่านั้นหมายถึงเรื่องความรักด้วย เพราะแป๊ะยิ้มคิดว่าสภาพจิตใจของตัวเองคงรับไม่ไหวหากเกิดอุบัติเหตุความรักขึ้นในช่วงที่กำลังเรียนหนังสือ
เลยไม่กล้าที่จะมีความรักในช่วงนี้ ... จะว่าไปคงปฏิเสธไม่ได้ว่าด้วยอายุอานามขนาดนี้
(ตอนนี้อายุ 23 ปี)
ก็มีคิดเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ บ้าง ตามวัย แต่ความรู้สึกรัก
ๆ ใคร่ ๆ มักจะถูกกดทับด้วยเรื่องภาระหน้าที่ของตัวเองที่ต้องเรียนปริญญาโทให้จบ
ใบหน้าของพ่อกับแม่ก็จะลอยมาให้เห็น ... กลับเข้าสู่โหมด “”ชวนป๋วยปี่แปกอตราลูกกตัญญู”
แทบไม่ทัน เลยอยู่เป็นโสดแบบไม่เคยสัมผัสกับการมีแฟนมาจนถึงปัจจุบันค่ะ
เรื่องสุดท้าย “สุขภาพ” ... ปี 2557
ก็ยังคงอยู่ในสภาพป่วยกระเสาะกระแสะตลอดปีค่ะ ไม่สบายบ่อย มิหนำซ้ำช่วงกลางปีก็เป็นลมล้มหมดสติโรงพยาบาลหลังจากที่บริจาคเลือดเสร็จ
... จากเหตุการณ์นี้ก็เริ่มสำเหนียกแล้วว่าตัวเองไม่ถึก
ไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังใช้ชีวิตแบบไม่เป็นเวลาเหมือนเดิม
(สำเหนียกแบบไหนเนี่ย?)
......................
ส่วนปี 2558 ที่กำลังเริ่มต้นขึ้นนั้น เป็นปีเกิดของแป๊ะยิ้มด้วยค่ะ แป๊ะยิ้มก็มีเป้าหมายในชีวิตมากมายที่อยากทำให้สำเร็จในปีนี้
เรื่องแรก ... ตั้งใจว่าจะเก็บเงินสักก้อนแล้วออกเดินทางสักครั้งหนึ่งในชีวิต
... เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากรายการ “หนังพาไป”
ซึ่งเป็นรายการโปรดของแป๊ะยิ้มเองค่ะ
แป๊ะยิ้มอยากออกเดินทางเพื่อค้นหาแรงบันดาลใจและประสบการณ์ใหม่ และคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่ควรจะทำตามความฝันนี้ให้สำเร็จเสียที
จึงคิดว่าจะเริ่มเก็บเงินเพื่อสานฝันดังกล่าวค่ะ
เรื่องต่อมา ...
หลังจากที่แป๊ะยิ้มสอบโครงร่างวิทยานิพนธ์ผ่านแล้ว แป๊ะยิ้มตั้งใจจะเรียนดนตรีไทยแบบจริงจังอีกครั้งหลังจากทิ้งห่างไปนับ
10 ปี ,, คือพื้นฐานยังมีอยู่ แต่อยากจะเรียนเสริมให้ดียิ่งขึ้นไปอีกค่ะ
เรื่องที่สาม ...
แป๊ะยิ้มตั้งใจจะหางานประจำ
โดยกำหนดไว้ว่าต้องได้งานทำอย่างช้าที่สุดคือหลังจากที่สอบโครงร่างวิทยานิพนธ์ผ่านแล้วค่ะ
เพราะแป๊ะยิ้มคิดว่าถึงเวลาที่ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียนต่อให้จบ
อีกอย่างหนึ่งก็คือสงสารพ่อกับแม่ค่ะ อายุอานามของทั้งสองท่านก็เข้าสู่เลข 5 แล้ว
ไม่ควรจะมาเหนื่อยเพราะแป๊ะยิ้มอีก
เรื่องสุดท้าย ... เนื่องจากปี 2557 ที่ผ่านมา
แป๊ะยิ้มป่วยกระเสาะกระแสะ เห็นทีปี 2558 ควรจะเริ่มออกกำลังกายเพื่อสุขภาพของตัวเองได้แล้ว และตั้งใจว่าจะลดน้ำหนัก
เพราะตอนนี้สวมเสื้อผ้าแล้วรู้สึกอึดอัดค่ะ (แป๊ะยิ้มว่าเป้าหมายนี้ยากสุดแล้วล่ะ)
ไม่รู้ว่าเป้าหมายชีวิตของแป๊ะยิ้มที่ได้กล่าวไปข้างต้นนั้นจะสำเร็จทั้งหมดหรือเปล่านะคะ
แต่แป๊ะยิ้มจะพยายามค่ะ
สุดท้ายนี้...ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย
และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่คุณผู้อ่านนับถืออยู่
โปรดดลบันดาลให้คุณผู้อ่านทุกท่านประสบความสำเร็จในเป้าหมายชีวิตทุกเรื่อง ตลอดปี 2558 นะคะ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น